Thuis

OLYMPUS DIGITAL CAMERABen je ooit in een land geweest waar je het vliegveld uitstapte, gelukzalig om je heen keek en plots het overweldigende gevoel had dat je eindelijk thuis was gekomen?

Kenia is mijn thuis. Ik wist het op mijn negende al, en nu weet ik het nog steeds. Door verschillende negatieve ervaringen tijdens mijn laatste reis heb ik het land en haar inwoners twee jaar lang intens gehaat, maar ik merk dat mijn woede stukje bij beetje weer af aan het zwakken is. Heel toevallig op hetzelfde moment dat mijn twee jaar durende psychische dipje aan het verdwijnen is. Het zal vast iets met elkaar te maken hebben gehad..
Lees verder

Intens geluk

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ik heb zo vaak de vraag gehad waarom ik niet gewoon écht op vakantie ga. Waarom zou ik mijn vrije tijd in godsnaam verspillen in een land vol armoede en ellende, terwijl ik voor hetzelfde bedrag wekenlang met mijn luie reet op een of ander tropisch strand kan zitten waar ik wél in mijn bikini rond mag lopen, wél korte rokjes en broekjes kan dragen en wél bruin kan worden. Een land waar ik uit kan rusten, en niets meer hoef te doen dan luieren en cocktails drinken . “Daar zou ik zoveel vrolijker van worden.”

Nou, ik heb het geprobeerd. En ja, het is fijn om even lekker te kunnen niksen. Het is leuk om eindelijk mijn zorgvuldig uitgekozen zomerkleding daadwerkelijk aan te kunnen doen. Het is heerlijk! Echt waar.

Maar er is en blijft maar één enkel ding waar ik écht intens gelukkig van word, waar ik me volledig goed bij voel en waardoor ik alles om me heen totaal kan vergeten. Als ik die honderden Afrikaanse kinderen om me heen hoor lachen en zie stralen, dán heb ik vakantie.

September 2010

1

“Het kan hier zo anders zijn! Zo moeilijk, onbegrijpelijk, ronduit schokkend zelfs. Er zijn na al die keren dat ik in Kenia ben geweest nog steeds dingen die ik absoluut niet kan begrijpen, hoe graag ik het ook zou willen. Gebeurtenissen waar ik mijn ogen liever voor zou willen sluiten, maar waarbij mijn nieuwsgierigheid en ontdekkingsdrang altijd overwint. Gelukkig worden deze situaties vrijwel altijd gecompenseerd door honderden momenten waarvan mijn buik gevuld wordt met kriebels, en waarbij ik een glimlach of grijns onmogelijk kan verhullen.

Een van deze heerlijke momenten vond plaats toen ik terecht kwam bij twee kleine hutjes, een heel eind buiten het centrum van Oyugis. Van veraf leek het een prachtig tafereel: ik zag een hardwerkende familie in een prachtige omgeving vol grote, groene bergen en een oneindig mooi landschap. Toen ik dichterbij kwam bleek het echter iets minder sprookjesachtig..
Lees verder

Anders voelen, anders zijn

tumblr being different-001bron

Heb je je ooit wel eens anders gevoeld? Heb je ooit het idee gehad dat iedereen naar je keek? Dat je niet over straat kon zonder aangesproken of lastiggevallen te worden? Ben je ooit zonder hiervoor toestemming te hebben gegeven aangeraakt of betast terwijl je boodschappen deed? Ben je ooit naar de markt gegaan om vervolgens door zo’n honderd vrouwen en mannen uitgescholden te worden omdat het hen niet aanstond hoe je er uit zag? Heb je wel eens een doodnormale wandeling gemaakt, terwijl tientallen kinderen gillend en schreeuwend achter je aan renden, je vast probeerden te houden en je witte kleur van je armen en gezicht probeerden te schrobben? Ben je op straat wel eens hardhandig tegengehouden omdat een verwilderde moeder haar baby in de armen van je blonde zus wou stoppen gezien zij heilige krachten zou hebben? Heb je wel eens een onschuldig kind in je armen gegooid gekregen, gevolgd door de woorden: “Neem jij hem maar, bij jou is het beter!”?

Nee? Ik wel.

Rationaliteit

DSC_0364-001

“Ik zou tientallen boeken kunnen vullen met alle ongelooflijke ervaringen die ik daar beleefd heb, en dan nog zou ik niet duidelijk op papier hebben kunnen zetten wat ik nu werkelijk voel. Iedere seconde in dat land is onbeschrijflijk. Tranen van vreugde stromen over mijn wangen als ik op de motor door het oneindige, immer beweeglijke landschap cross. Mijn dromen zijn onuitputtelijk als ik uit de ramen van de pick-up naar het opwaaiende rode zand staar, dat zich als een sluier over de ooit zo groene natuur drapeert. Langs de weg lopen honderden moedige mensen, die keer op keer de absurde hoeveelheid kilometers trotseren om een simpele boodschap te halen, of om hun emmers te vullen met water. Ik voel jaloezie. Ik zie hun moed, hun kracht, hun doorzettingsvermogen.

Iedere dag opnieuw voeren zij dezelfde, oneindige routine uit, puur en alleen om in leven te blijven. Om anderen leven te geven. Dit land en haar inwoners geven me zoveel kracht, waardoor mijn zin in het leven alleen maar blijft groeien. Zij zijn de reden dat ik doorzet, dat ik volhoud, dat ik mijn hoofd niet laat hangen. Zij zorgen er voor dat ik de wens heb om voor eens en altijd vaarwel te zeggen tegen de materialistische wereld waar we zo in verwikkeld zijn. Dankzij hen heb ik geduld gekregen, minder tijdsbesef en bovenal minder haast. Zij wakkeren mijn enorme haat aan onrecht aan, maar leren me tegelijkertijd ook om intens gelukkig te zijn met tastbare, levende wezens van vlees en bloed, in plaats van met geld en goederen. Ze leren me leven. Écht leven.”

Lees verder

Ik had Afrika

africa-001bron

Jarenlang heb ik toegekeken. Ik keek naar wat anderen doen, wat anderen kunnen en wat anderen durven, en ik vroeg me keer op keer af waarom ik dan eigenlijk helemaal niets doe, kan en durf. Ik heb geen bijzondere hobby’s, geen speciale wensen, geen absurde dromen. Ik ben niet creatief, ik gedraag me niet volwassen, ik heb geen ondernemingsdrang. Ik heb geen geduld, geen originaliteit, geen eigenzinnige brainstormsessies. Ik heb niets! Niets waar ik anderen mee kan vermaken, maar bovenal ook niets waar ik mezélf mee kan vermaken.. Althans, dat dacht ik.
Lees verder